Índice
IT Dansa
IT Dansa 2
IT Dansa 3
IT Dansa 4
IT Dansa 5
cesc gelabert
benet i jornet
ramon oller
sergi lópez
david campos
josep m pou
josep m pou 2
Arthur Miller
karra elejalde
norma aleandro
thomas bernhard
Carles Santos
Soldados de Salamina
fast food para tu líbido
la memòria saquejada
circ baobab
Hop!era
Grec 2006
Trencanous
Lluís Llach
Orion, Cesc Gelabert
franca masu
Javier Cercas
Cabaret
Joan Albert Amargós
IuTups
La caiguda d'Amlet
Christopher Marthaler
Sportivo Teatral
Estriptis
pau miró
La torre de la Défense
  
Josep M. Pou: “Para Albee, la célula familiar, que es la célula de la sociedad en la que estamos todos, es el elemento primordial, objetivo total de sus obsesiones, porque él cree que todo lo que puede ocurrir en la sociedad tiene su origen en esa célula más íntima, en ese rincón más secreto y más concreto que es el de la relaciones más íntimas y personales. Yo creo que es el autor que mejor ha tratado nunca nunca nunca lo que son las dificultades del entendimiento en la pareja, y aquí se ve de alguna manera. El segundo cuadro de esta función de La cabra casi podría ser como si cogieras los diez mejores minutos de Quién teme a Virginia Woolf?, y los multiplicaras por mil, porque aún teniendo Quién teme a Virginia Woolf?, que tiene en nosotros el recuerdo de una enorme bronca de pareja donde aquellos dos seres son capaces de decirse el uno al otro y además en público lo que nadie se había atrevido a decir jamás en un escenario, pues él mismo aquí en la cabra ha querido sobrepasar sus propios límites. Eso está bien.”
Nos equivocamos si pensamos que no conocemos ninguna obra de Edward Albee, el autor de la Cabra. Seguro que todos tenemos en el recuerdo imágenes de Quien teme a Virginia Woolf?.
Amb Núria Espert i Adolfo Marsillach Amb Richard Burton i Elisabeth Taylor.
Josep M. Pou: “Es rollo Bernhard, sí, rollo Thomas Bernhard (sobre Berhnard, passeja't per aquíhttp://club.telepolis.com/thomas_bernhard/bernhard.htm). Mira, yo a los actores, cuando empezamos a ensayar les decía: esta es una función distinta, esta es una función en la que no se puede salir a decir el texto, hay que salir a vomitar el texto. O mejor todavía, el texto hay que.. el texto y las emociones, que es lo fundamental, hay que lanzarlas casi como una metralleta hacia el público, el público tiene que recibirlo emocionalmente, debe emocionarle, debe hacerle llorar, debe hacerle reir, y esta función, que está escrita con una maestría increible, es un viaje que pocas veces yo como espectador había tenido ocasión de hacer nunca. Es un viaje desde la comedia más divertida, porque el público se rie muchísimo cuando debe reirse, desde la comedia más divertidas hasta el drama más negro, más ácido, más duro, para terminar, desembocar en la tragedia más cruel, con sacrificio incluido, con sangre incluida.”
Marta Angelat: “Es una obra que arrastra al espectador, lo arrebata. Al principio parece una comedia muy tranquila, unas personas muy instaladas en sus vidas y como muy convencional todo, y poco a poco se va desgarrando el tema y es muy provocador y muy interesante. Yo pienso que vale la pena venirla a ver, realmente.”

-Mentre tingui un cony ja t'està bé.



-No un cony, un cor. La cosa no va de follar.

-I tant! De follar, de cardar, de fotre un clau!
Josep M. Pou: “Yo he hecho la Cabra, me he implicado en este espectáculo a nivel de actor, de director, de traductor, de la versión catalana y de la castellana, y de productor, precisamente porque quiero decirle al público esto es lo que yo creo que debe ser el teatro.”
Josep M. Pou: “Yo creo que ser director consiste únicamente en coger una historia cualquiera y contarla a tu manera. La misma historia se puede contar de 50 maneras diferentes con 50 directores diferentes. Entonces, tú eliges una que crees que es la más adecuada, o la más correcta en ese momento concreto, porque tiene mucho que ver la circunstancia histórica y social y demás, puedes potenciar unas cosas y rebajar otras, y cuando ves que le llega al público y que el público sale del teatro como tú quierías que saliera, es mucho mucho mucho más gratificante que el trabajo de actor, porque tienes la gratificación no sólo la que recibes tú como director, sinó la que recibe cada uno de los elementos del equipo creativo, cada uno de los actores, el escenógrafo que tu escogiste, el figurinista y hasta el teatro y el local que tu escogiste.”
Marta Angelat: “Es apasionante, el teatro es lo más absorbente que hay, el teatro se convierte un poco en tu vida cuando lo haces más o menos con continuidad. Y es lo que más tiempo te ocupa, lo que más te absorbe, pero también es lo más gratificante, lo que te da más satisfacciones. Como actriz el poder interpretar papeles, poder durante una hora y media salirte de ti mismo y ser otro. Esto yo creo que quien es actor necesita hacerlo, porque es una vocación. Y como directora me interesa imaginar algo en mi cabeza y verlo hecho realidad. Es algo que cuando se consige es fantástico, porque es como un poco mágico y te sientes pues no sé, trasciendes, te trasciendes a ti mismo, y está bien.”
Josep M. Pou: “A mí me gusta decir que el teatro es una forma de entender vida, yo no creo que el teatro, ser actor, director, o demás, sea ni siquiera un oficio, es algo así, y no querría parecer pedante, es algo así como un sacerdocio, una vocación a la que entregas toda tu vida. Es decir, no se puede trabajar en esto con mentalidad de funcionario, pensando que vas a cobrar un sueldo por tu trabajo. No, hay que trabajar porque quieres, porque te gusta, porque necesitas de ello, porque necesitas, ese el tópico, salir de tu vida y meterte en otras. Yo no sé si por frustraciones personales?, porque tu  vida no te satisface lo suficiente? y tienes la posibilidad, que no tienen otros seres humanos, de meterte en otras vidas, lo cual es fantástico.”





Pots tornar a la pàg. anterior d’en Pou, http://club.telepolis.com/itdansa/josepmpou.htm. Visita la seva pàgina oficial http://www.josemariapou.com/cat/index.php. També pots anar a l'índex de dalt a l'esquerra i triar altres temes, pots tornar a la plana principal de l'Ovidi Montllor http://club.telepolis.com/ovidimontllor/ov1.htm, o visitar altres mandràgores http://club.telepolis.com/ovidimontllor/varia.htm


 


Podeu veure el reportatge al youtube, dividit en cinc parts:



http://www.youtube.com/watch?v=HoaWPj34OK0


http://www.youtube.com/watch?v=_11RrNbqTLw


http://www.youtube.com/watch?v=aDxhVyltDdw


http://www.youtube.com/watch?v=732rGS-oc00


http://www.youtube.com/watch?v=1C0rWdOon3c